نوا یاب : دانلود موسیقی سنتی
جستجو در میان بیش از پانصد آلبوم موسیقی
بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم/یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت

زندگینامه ابوالحسن صبا

  •   632 بازدید
  •   بدون دیدگاه

استاد ابوالحسن صبا بزرگ مرد موسیقی ایران ، فرزند پزشکی نامدار و آشنا به موسیقی و سازهای ایرانی به نام کمال السطنه در سال ۱۲۸۱ متولد شد. جد پدری او فتحعلی خان صبا سمت ملک الشعرایی دربار فتحعلی شاه قاجار را به عهده داشت. فتحعلی خان صبا سهم بزرگی در تاریخ ادبیات و نهضت ادبی ایران داشت. پدر ابوالحسن صبا خیلی زود قریحه موسیقی را در فرزند خردسالش کشف کرد و در زمانه ای که فن شریف موسیقی نزد مردم حرمتی نداشت او را در شش سالگی نزد استاد فرستاد. او اصررار داشت که فرزندش همه سازها را بیاموزد. صبا ضرب را ابتدا نزد “ربابه خانم” ندیمه عمه اش و سپس نزد حاجی خا ضرب گیر آموخت. سه تار را ابتدا نزد پدر و بعدها در محضر میرزا عبدالله و آقا حسین قلی و درویش خان تکمیل کرد. سنتور را نزد علی اکبرخان قلوتی فراگرفت. در ۱۲ سالگی برای فراگیری کمانچه نزد حسین اسماعیل زاده رفت و ویلون را در محضر حسین خان هنگ آفرین آموخت. بعدها در مدرسه آمریکایی جردن در تهران نت را از بانو جردن همسر مدیر مدرسه فراگرفت. در قورخانه مشغول کا شد و تراشکاری و سوهانکاری و نجاری آموخت و از این آموزش ها در ساختن ساز استفاده کرد.

به قول یکی از موسیقیدانان ایتالیایی «صبا خود یک ارکستر کامل است”. وقتی در سال ۱۳۱۸ رادیو تهران تاسیس شد، جزو اولین نوازندگانی بود که صدای سازش از طریق رادیو به گوش مردم رسید. صبا خدمات ارزنده ای به موسیقی ایرانی کرد و برای همیشه در تاریخ هنر ایران ماندگار شد. ساز فراموش شده سنتور را احیا کرد و باعث رواج آن شد. از بانیان انجمن موسیی ملی بود. در هنرستان ملی موسیقی استاد ویلن بود. سرپرستی ارکستر شماره ۱ رادیو را به عهده داشت. عضو کمسیونی بود که کار جمع آوری و تنظیم ردیف کامل آوازهای ایرانی را به عهده داشت. صبا دارای تالیات زیادی است. سه دستور ویلن ، سه دستور سنتور ، سه دستور تار و… او مردی خوش اخلاق و بذله گو و بی اعتنا به مادیات بود و بسیاری از شاگردانش را به رایگان آموزش می داد و حتی از نظر مادی کمک می کرد ، موسیقی علمی را می شناخت ، بر ردیف مسلط بود و تدریس قدرت داشت. یکی از خدمات استاد صبا گردآوری و اجرای ترانه های بومی موسیقی اصیل ایرانی است. از اثار صبا می توان دلیمان ، ایری ، مازندرانی ، زرد کلیجه ، شوشتری ، در قفس ، زنگ شتر ، کاروان ، رقص چوبی قاسم آباد و چهار مضراب های مختلف را نام برد. صبا در ۲۹ آذر ۱۳۳۶ بر اثر بیماری قلبی فوت شد.

ابوالحسن صبا

 

هیچ دیدگاهی ارسال نشده است.